بیابان، گنج خفته

شتر؛ ماشین زنده تبدیل بیابان به محصولات عالی و گرانبها است.

در سرزمین‌های خشک، نمی‌توان نسخه مناطق مرطوب جهان را عیناً اجرا کرد مانند سیاست غلط پرورش میلیون ها راس گاو در ایران آن هم از نوع هلندی آلمانی در کشوری کم آب که مصرف آب این گاوها در روز چندین برابر گاوهای بومی ایرانی است و در هر روز تقریبا باندازه یک دریاچه آب می‌خورند!

همچنین نمی‌توان انتظار داشت هر وجب خاک ایران تبدیل به مزرعه گندم و جو شود.

اما می‌توان از موجودی استفاده کرد که میلیون‌ها سال برای زندگی در چنین شرایطی سازگار شده است، شتر می‌تواند از پوشش گیاهی بیابانی شورپسند و خاردار از جمله خارشتر براحتی استفاده کند؛ پوششی که بسیاری از دام‌ها و حیوانات دیگر هم با کمی فرآوری، توان بهره‌برداری مؤثر از آن را دارند.

طرح «آبادی بیابان های ایران»؛ از کمک کوچک مردم تا طرحی ملی اینجاست که ایده تعاونی فراگیر ملی آسمانی وارد میدان می‌شود لازم به یادآوری است که در بیابان هایی که شتر بصورت آزاد پرورش داده می شود به علت افزایش پوشش گیاهی بواسطه ترکیب کود حیوانی شتر و بذر فرآوری شده در دستگاه گوارش شتر ، زمینه مناسبی برای افزایش تنوع زیستی حیوانی و گیاهی فراهم می شود.

این طرح می‌تواند ایجاد یک الگوی مشارکت مردمی باشد، هر ایرانی، هرچقدر می‌تواند؛ در کنار کمک اندک مالی، کار، تخصص، زمین، تجربه یا زمان بگذارد.

نه الزاماً سرمایه‌های میلیاردی، نه انتظار برای یک سرمایه‌گذار بسیار بزرگ، بلکه، هزاران و میلیون‌ها آبادیاری کوچک برای ساختن یک کار بزرگ.

آبادیاری داوطلبانه مردم برای آبادانی ایران، بدون اینکه آبادیار الزاماً منتظر سود فوری مستقیم باشد.

سرمایه‌های کوچک برای آبادانی بزرگ در این طرح، آبادیاری های مالی کوچک مردم می‌تواند برای ایجاد زیرساخت‌های تولیدی، آبخیزداری، درختکاری، ایجاد اشتغال و زنجیره‌های تولید به کار گرفته شود.

طرح حضرت سلمان فارسی:

به جای دیوار، با احداث خندق به دور مزرعه زندگی بسازیم.

یکی از نظریه های جذاب، استفاده از خندق و خاکریز درختکاری ‌شده برای ایجاد مرزبندی طبیعی در طرح های بزرگ آبادسازی، به نام حضرت سلمان فارسی است .

در این الگو، به جای اینکه الزاماً پیرامون زمین‌های وسیع دیوار یا فنس طولانی ساخته شود، از خندق + خاکریز + کاشت نهال سنجد داخل خندق استفاده می شود.

کاشت گونه‌های سازگار مانند سنجد در مناطقی که از نظر آب و خاک مناسب تشخیص داده می‌شوند در داخل خندق بعلاوه آبخوانداری و مهار سیلاب از طریق خندق، بخشی از طرح کمربند سبز در اطراف مزرعه بزرگ طرح حضرت سلمان فارسی است.

شیر شتر؛ از یک محصول سنتی تا صنعت دانش‌بنیان، یکی از بخش‌های جذاب طرح، توسعه صنایع فرآوری شیر شتر مثل شیر خشک گرانبهای شتر است که می تواند بصوررت ساشه برای هتل ها و رستوران ها و بصورت قوطی برای شیرخواران حساس به پروتیین های گاوی تهیه گردد.

گردشگری:

بیابان را به مقصد تبدیل می کنیم، تصور کنید گردشگری وارد منطقه‌ای شود که قبلا فقط «بیابان» نامیده می‌ شد ولی امروز در طرح حضرت سلمان فارسی امکانات زیر فراهم است:

در اینجا گردشگر دیگر فقط پول اقامت نمی‌دهد بلکه برای، غذای سالم، محصولات صنایع دستی، محصولات کشاورزی، خدمات تفریحی و آموزش نیز هزینه می‌کند فراوان می کند، یعنی یک ریال گردشگری می‌تواند چندین بار در اقتصاد ملی گردش کند.

سخن پایانی:

بیابان ها دشمن ایران نیستند.

بیابان، یک واقعیت اقلیمی ایران است.

این ما هستیم که باید یاد بگیریم از بیابان ثروت و رفاه ملی ایجاد کنیم..

شتر می‌تواند یکی از ابزارها باشد.

خارشتر می‌تواند بخشی از زنجیره باشد.

درخت سنجد می‌تواند عامل کمربند سبز محیط زیست در اطراف طرح حضرت سلمان فارسی باشد.

فناوری می‌تواند آب و انرژی را مدیریت کند.

جوانان می‌توانند تولید کنند.

مردم می‌توانند آبادیاری کنند.

و تعاونی فراگیر ملی آسمانی می‌تواند سرمایه‌های کوچک را کنار هم قرار دهد.

اگر چنین شود، شاید روزی، فرزندان ما به بیابان‌های آباد شده آن روز نگاه کنند و بگویند:

نسل قبلی ما فقط درباره نجات ایران حرف نزد!

نسل قبلی ما آستین ها را بالا زد و ایران را آباد کرد.

از یک کمک کوچک، یک آبادانی بزرگ ساخت.

از یک شتر، یک زنجیره تولید ساخت.

از یک هکتار، یک الگوی ملی ایجاد کرد.

از آبادیاری اندک مردم، یک ایران آباد ساخت!

دکتر حسن اکبری

متخصص و استاد آسیب شناسی

سلولی و طب سنتی در رتبه دانشیاری